TINAWAG AKONG “BABOY NA MATABA” NG MANUGANG KO SA HARAP NG 300 BISITA DAHIL SA LUMA KONG SUOT—PERO NAMUTLA SIYA NANG DUMATING ANG DADDY NIYANG CEO AT YUMUKO SA HARAP KO!
Si Mang Robert ay isang simpleng matanda. Mataba, medyo kalbo, at laging nakangiti. Walang nakakaalam na siya ang Silent Owner ng R.G. Holdings, ang kumpanyang nagmamay-ari ng pinakamalalaking bangko at shipping lines sa Asya. Gusto niya ng simpleng buhay kaya namumuhay siya bilang isang “retiree” sa probinsya.
Ngayon ang kasal ng kanyang kaisa-isang anak na si Paolo. Ang mapapangasawa nito ay si Tiffany, anak mayaman, maganda, pero saksakan ng arte at matapobre.
Pagdating ni Mang Robert sa grand ballroom ng 5-star hotel, nakasuot lang siya ng Barong Tagalog na medyo luma na at masikip sa tiyan niya. Hindi siya mahilig sa mamahaling damit.
Habang kumukuha si Mang Robert ng pagkain sa buffet, biglang tumunog ang mikropono.
“Excuse me! Security!” sigaw ni Tiffany mula sa stage. Nakaturo siya kay Mang Robert.
Natahimik ang 300 guests. Lahat ng mata ay nakatingin kay Mang Robert na may hawak na plato ng lechon.
“Sino nagpapunta sa matabang ‘yan dito?!” sigaw ni Tiffany. “Look at him! Ang baboy tignan! Sinisira niya ang elegant theme ng wedding ko! Ang cheap ng suot!”
Tumakbo si Paolo palapit sa asawa niya. “Tiffany! Tama na! Tatay ko ‘yan!”
“I don’t care kung tatay mo ‘yan, Paolo!” bulyaw ni Tiffany. “Sinabi ko na sa’yo, ‘di ba? Kung pupunta ang tatay mo, dapat naka-designer suit! Tignan mo nga siya, mukhang driver! Nakakahiya sa mga friends ko! Nakakahiya kay Daddy!”
Lumapit si Tiffany kay Mang Robert at hinablot ang plato nito.
“Hoy, Taba! Umalis ka dito!” panduduro ni Tiffany sa mukha ng biyenan niya. “Hindi bagay ang mga katulad mong squatter sa party ng mga elite! Doon ka sa kusina kumain kasama ng mga dishwasher! Layas!”
Nagtawanan ang mga kaibigan ni Tiffany. “Omg, so squammy!” “Oo nga, ang baduy!”
Yumuko si Mang Robert. Hindi siya lumaban. “Pasensya na, iha… gusto ko lang makita ang anak ko…”
“Wala akong pakialam! Guard! Ilabas ang baboy na ‘to!”
Hahawakan na sana ng guard si Mang Robert nang biglang bumukas ang malaking pinto ng ballroom.
Dumating ang ama ni Tiffany—si Don Alfonso, ang CEO ng isang malaking construction firm. Mayabang ito at iginagalang ng lahat.
“Daddy!” sigaw ni Tiffany. Tumakbo siya at nagsumbong. “Daddy, buti dumating ka na! Tignan mo ‘tong tatay ni Paolo, ang dungis! Sinisira ang wedding ko! Pinaalis ko na para hindi ka mandiri!”
Tumingin si Don Alfonso sa direksyon na tinuturo ng anak niya.
Nang makita niya si Mang Robert na nakatayo, nakayuko, at pinagtatawanan ng mga tao… namutla si Don Alfonso.
Nanlaki ang mata niya. Nalaglag ang hawak niyang regalo.
Dali-daling tumakbo si Don Alfonso palapit kay Mang Robert. Hinawi niya ang mga guard.
“S-Sir Robert?!” sigaw ni Don Alfonso.
Yumuko si Don Alfonso nang napakababa (90 degrees bow) sa harap ng “matabang matanda.”
Nagulat ang lahat. Bakit yumuyuko ang isang CEO sa isang “pulubi”?
“Dad? What are you doing?” iritang tanong ni Tiffany. “Bakit ka nagba-bow sa baboy na ‘yan?”
PAKK!
Isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ni Tiffany. Galing sa sarili niyang ama.
“Dad?!” hawak ni Tiffany ang pisngi niya, naiiyak.
“Tumahimik ka, Tiffany!” nanginginig na sigaw ni Don Alfonso. “Alam mo ba kung sino ang iniinsulto mo?! Siya si Sir Robert Garcia! Siya ang Chairman ng bangkong nagpapautang sa kumpanya natin! Siya ang may-ari ng hotel na ito! At siya ang dahilan kung bakit tayo mayaman!”
Natahimik ang buong ballroom. Parang binuhusan ng malamig na tubig si Tiffany.
Ang “baboy” na tinawag niya… ay ang bilyonaryong may hawak ng buhay ng pamilya nila.
Dahan-dahang inangat ni Mang Robert ang ulo niya. Wala na ang maamong mukha. Ang nakikita nila ngayon ay ang mukha ng isang makapangyarihang negosyante.
“Don Alfonso,” malamig na bati ni Mang Robert. “Ganito ba ang pagpapalaki mo sa anak mo? Tinatawag na baboy ang mga bisita?”
“S-Sorry po, Sir Robert! Hindi niya po alam!” lumuhod si Don Alfonso. “Patawarin niyo po kami! Baka i-pull out niyo ang investments niyo sa amin!”
Humarap si Mang Robert kay Tiffany na nanginginig na sa takot.
“Tiffany,” sabi ni Mang Robert. “Tinawag mo akong baboy. Tinawag mo akong cheap. Sabi mo, hindi ako bagay dito.”
“P-Pa… sorry po…” iyak ni Tiffany.
“Huwag mo akong tawaging Pa,” putol ni Mang Robert. “Dahil simula ngayon, wala kang makukuhang suporta mula sa akin. Ang regalo ko sanang 50 Million Pesos para sa bahay niyo? Cancelled. Ang posisyon ni Paolo sa kumpanya? Hold. At ikaw…”
Tinignan niya si Don Alfonso.
“…Alfonso, tinatapos ko na ang partnership natin. Good luck kung may magpautang pa sa kumpanya mo bukas.”
“Wag po Sir! Malulugi kami!” iyak ni Don Alfonso.
Naglakad palabas si Mang Robert.
“Paolo,” tawag niya sa anak niya. “Kung gusto mong sumama sa asawa mong matapobre, bahala ka. Pero kung may respeto ka sa sarili mo, alam mo ang gagawin mo.”
Sumunod si Paolo sa ama niya at iniwan si Tiffany na umiiyak sa gitna ng stage—hiya, luhaan, at alam niyang dahil sa kayabangan niya, nawala sa kanya ang lahat.
